[Science News] – De Semoisvallei onthult een uitzonderlijke diversiteit aan korstmossen
In het kader van een opdracht van Parc national de la Vallée de la Semois, heeft Damien Ertz, onderzoeker bij Plantentuin van Meise, tussen 2024 en 2025 een uitgebreide inventarisatie van korstmossen uitgevoerd. Deze studie omvatte 35 rotspartijen verspreid over de gemeenten Bertrix, Bouillon, Chiny, Florenville, Herbeumont en Vresse-sur-Semois. Het doel was de rijkdom aan korstmossen van deze sites, die zich vaak in het hart van oude bossen bevinden, te evalueren, en te bevestigen dat de regio inderdaad een belangrijke bron van biodiversiteit is.
In totaal werden 465 soorten geteld, waaronder 397 korstmossen, 59 lichenicole schimmels (die op korstmossen leven) en 9 « semi-korstmossen ». Om zo’n precisie te bereiken, werd een nauwgezette methodologie toegepast: het gedetailleerde onderzoek van 542 bomen en de analyse van 1 754 quadranten op rotswanden. Deze aanpak leidde tot de identificatie van 17 korstmossoorten en 8 lichenicole schimmels die nieuw zijn voor België.
De belangrijkste ontdekking van deze missie is zonder twijfel een voor de wetenschap nieuwe schimmelsoort: Talpapellis chlorinae. Daarnaast heeft de inventarisatie geleid tot het terugvinden van macrokorstmossen die men als verdwenen van het nationale grondgebied beschouwde, zoals Fuscopannaria mediterranea en verschillende soorten van het geslacht Usnea. Deze ontdekkingen benadrukken de unieke erfgoedwaarde van de leisteenwanden en de esdoornbossen van de ravijnen in de vallei.
Sommige locaties bleken van een uitzonderlijke rijkdom te zijn. De Rocher Lecomte en de Rocher Génifa bleken een dusdanig bijzondere diversiteit te vertonen dat een voorstel tot klassering als natuurreservaat werd geformuleerd. Op het niveau van de vallei overschrijden twaalf locaties de drempel van 120 korstmossoorten, wat het kritieke belang van de rotspartijen voor het behoud van de korstmosflora op nationale schaal bevestigt.
De studie benadrukt ook de rol van goed bewaarde oude bossen. De aanwezigheid van soorten als Biatora veteranorum, waargenomen op dood hout, of de zeer zeldzame Thelotrema suecicum, wijzen op de ecologische continuïteit van deze milieus. Deze organismen, hoewel discreet, zijn de directe getuigen van de gezondheid van de bos- en rotsecologische systemen van de Semois.
Deze inventarisatie toont aan dat de Semoisvallei een nog grotendeels onbekend natuurlijk erfgoed herbergt. Het behoud van de rotspartijen en het in stand houden van een belangrijk volume dood hout in het bos zijn essentieel voor de bescherming van deze opmerkelijke biodiversiteit.
> Het volledige rapport is beschikbaar op de website van het Nationaal Park.